Onze afvalrace!

2006-09-18T11:42:00.000+02:00

De eerste correctie is daar

2006-09-18T11:30:00.000+02:00

Ja, dat krijg je natuurlijk als je zoveel afvalt... Hier en daar plooit je lichaam niet lekker mee. Na mijn galblaasoperatie, een jaar of 7 terug, kreeg ik een soort bult op mijn buik. Aangezien op dat moment mijn hele buik dik was, viel het ding niet echt op.

Maar nu ik 50 kilo kwijt ben ging dat ding me steeds meer storen, omdat het niet netjes mee afslankte met de de rest van mijn buik. Ik ben naar de huisarts gestapt en die heeft me doorverwezen naar dokter Tan, plastisch chirurg in het Kennemer Gasthuis in Haarlem. Hij concludeerde dat de bult uit vet bestond (geen breuk gelukkig) en dat hij die wel weg kon halen door middel van liposuctie. Helaas wordt dat niet vergoed maar ja, de ergernis overtrof de pijn in mijn portemonnee.

De boosdoener:

Afgelopen vrijdag toog ik dan ook 's morgens vroeg naar het ziekenhuis om mijn bult te laten wegzuigen. De operatie is goed verlopen, er is 1100cc vet weggehaald. 's Middags mocht ik weer naar huis en hoewel ik nog behoorlijk slaperig was en ook wat misselijk was het goed te doen. Ik mag nu zes weken lang een spannend en vooral strak stoeipak aan:

Niet bepaald flatteus maar het geeft wel veel steun. Mijn buik is prachtig rood en blauw en momenteel nog dikker dan voor de bult... Het uiteindelijke resultaat moet over 3-6 maanden blijken. Voorlopig heb ik nog veel pijn en ik mag dan ook 6 weken niet tillen of andere dingen doen die mijn buik belasten.

En ik moet de kat afleren om op mijn buik te springen... oef!

En dan kom je bij het volgende mijlpunt

2006-08-28T19:29:00.000+02:00

de 100 kilo!

Of eigenlijk, onder de 100 kilo!

Af en toe is er een flinke update nodig

2006-08-14T18:41:00.000+02:00

Als je bijvoorbeeld bent vergeten te melden dat je al 60 kilo kwijt bent. Of als je vergeet te melden dat je bijna op de 100 kilo zit.

Gelukkig ben ik dat laatste nog niet vergeten, ik zit bijna op de 100 kilo! Sterker nog, als we op hele getallen kijken en we kijken niet achter de komma, dan zit ik op de 100 kilo. Nu nog door tot onder de 100 en dan gaan we kijken naar een volgende mijlpaal.

Ondanks de blijdschap van zoveel kilo's kwijt zitten er natuurlijk ook wel een aantal nadelen aan zoveel gewicht verliezen (en dan laat ik het ellendige van nieuwe kleren kopen even achterwege ;) ). Mijn ijzergehalte is veel te laag en ook mijn vitamines en mineralen gaan hard naar beneden.

Afgelopen vrijdag ben ik daarom op consult geweest bij een orthomoleculair arts met wie ik samen ga kijken naar een aantal oplossingen voor mijn problemen. Zaterdag kreeg ik al een verslagje van ons gesprek met daarin een aantal voedingstips waar ik me de eerstkomende tijd mee bezig ga houden. Voor een uitgebreid verslagje kun je het beste kijken op mijn eigen site.

En toen was daar eindelijk

2006-03-27T08:05:00.000+02:00

de 50 kilo!

50 Kilo gehakt, frisdrank, patat, koekjes, biefstuk, sateetjes, aardappelsalade.

Geen van allen te tillen als ik het nu zou moeten tillen.
Maar dat hoeft niet meer, want het is eraf!

En dan gaat het ineens wat minder...

2006-02-10T11:39:00.000+01:00

Want je hebt ineens helse steken in je zij. Eerst ga je ervan uit dat het niks is, maar na verloop van tijd komen de steken vaker en zijn ze pijnlijker.
En dan zit je in de auto op weg naar IJsselstein en wil je wat te drinken pakken. Niks aan de hand zou je zeggen, tot het moment dat je daadwerkelijk wat doorslikt en je het gevoel hebt dat het ergens in je lichaam verdwijnt, maar niet op de plek waar je het verwacht.
In plaats van linksaf te slaan naar IJsselstein dus maar rechtsaf geslagen richting Nieuwegein, om me daar te melden bij de Eerste Hulp.
Om dan in geuren en kleuren te vertellen dat je in Belgie geopereerd bent en dat je dat moet melden (gelukkig schijnt dat alleen maar de eerste drie maanden moeilijk te zijn) en wat er precies met je gebeurd is. (Hoe heet die operatie en wat doen ze precies?) Om vervolgens te horen te krijgen dat je maar beter naar Belgie kan gaan, want daar hebben ze tenslotte alle gegevens. Gelukkig had ik Lemmens onlangs aan de telefoon gehad die zei dat ik ook rustig naar Nieuwegein kon gaan, wat ik dus ook maar gezegd heb.
Uiteindelijk zou de mevrouw aan de balie overleggen met de artsen en werd ik toch geholpen.
Mijn verhaal van de steken (het is alsof je de hele coopertest hebt gelopen en dan steken in je zij krijgt alleen dan wat hoger (niet dat ik ooit een volledige coopertest heb gelopen, maar toch :P) verteld en toen het slikken wat zo'n pijn deed waarbij ik het gevoel had dat ik een Interpolis reclame aan het naspelen was (Vrouw gooit pan met water leeg in gootsteen, water komt via een buis aan de andere kant van de kamer weer terug). Aanvankelijk moest de arts er wel om lachen, maar al snel werd hij wat serieus nadat hij naar mijn longen geluisterd had en dergelijke.
Het kon zijn dat ik een tussenwervelspiertje verrekt had, maar hij was eigenlijk bang voor longembolie. Dus, bloedprikken, hartfilmpje en longfoto's en dan met de longarts kijken naar wat er aan de hand was.
Na de foto's en het bloedprikken (weer 5 buisjes bloed minder, 3 gaatjes rijker) kwam de longarts. Op de foto's was niets te zien. Ze wilde toch nog de bloeduitslagen afwachten, maar toen die eenmaal binnen waren was het niet meer nodig om een hartfilmpje te maken.
Het enige wat niet helemaal lekker zat was dat mijn witte bloedcellen wat hoog waren. Nou was dat na de operatie ook zo, dus daar zag ik niets bijzonders in.

Tot gisteren en vandaag, toen ik me echt zwaar beroerd meerdere malen boven de toiletpot heb laten hangen. Ik heb gewoon een flinke griep te pakken lijkt het wel.

En de weegschaal

2006-02-01T11:00:00.000+01:00

weegt lekker door. De kilo's kruipen gestaag naar beneden, maar waar ze nou precies heen gaan weet niemand.

Het is wel erg duidelijk waar ze vandaan komen, want broeken zakken van mijn kont af, armbandjes worden te groot en mijn schoenen zitten ook al niet meer zo denderend.
Op zich best leuk, nieuwe kleren en nieuwe schoenen, maar erg vervelend is het als je dan bij je ouders thuis bent en denkt: laat ik eens lekker in bad gaan zitten.
Nou, dan is het best vervelend als je kussentjeskont ineens verdwenen is, want het zit dus gewoon voor geen meter! Op een of andere manier voel ik door de verminderde hoeveelheid vet op mijn kont de luchtblaasdingen van het bubbelbad een stuk beter en glijd ik ook van tijd tot tijd onderuit in bad. Daar moeten we dus nog wat op verzinnen, want in bad gaan moet natuurlijk wel leuk blijven.

De rugklachten waar ik de afgelopen tijd mee liep zijn gelukkig voorbij. Dat betekent dat ik morgen tijdens aquaspinning gewoon alles weer mee kan doen en niet sommige jumps hoef over te slaan omdat ik niet overeind kan komen. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan en of ik weer als een oud vrouwtje het zwembad uitstrompel :D

Plateau :{

2006-01-29T12:49:00.000+01:00

En terwijl Troel zo lekker ging met afvallen stond ik al ruim twee weken helemaal stil. Hoewel ik wist dat zoiets kan gebeuren (en ook dat het nog wel vaker zal voorkomen) is dat toch behoorlijk frustrerend. Gelukkig ben ik in de laatste drie dagen weer op gang gekomen en is er in die tijd alweer 1,2 kilo weggesmolten :)

Ik ben nu totaal 34,6 kilo kwijt.

Mijlpaal nummer 2

2006-01-25T08:58:00.000+01:00

Waar ik de afgelopen twee weken kon zeggen dat ik al 35 kilo was afgevallen en bijna 40, zal ik toch een stapje hoger moeten gaan.

Vanochtend stond ik op de weegschaal en was er maar liefst 40,7 af!

Mijn eerste reactie was TAART! Maar dat zullen we maar niet doen, dan ben ik morgen weer onder de 40 ;)

Hallo, Rewimo en Troel hebben mij...

2006-01-19T09:07:00.000+01:00

Uitgenodigd om ook mee te gaan doen op deze blog. Hoewel nog niet bekend is welke operatie ik nu ondergaan heb, op 13 januari 2006. Dat hoor ik volgende week. Ik zal mijzelf eerst eens even voorstelllen. Funnie is mijn internet naam, maar in het echt ben ik Annemiek, 35 jaar. Ik ben getrouwd met Henk (42) en we hebben 2 kinderen. Naomi wordt volgende week 15, Igor wordt begin maart 12. Ik heb in september 2003 mijn maagbandje gekregen. En in september 2005 is dit verwijderd en zou ik een GBP krijgen. Er zijn toen complicaties geweest, waardooor mijn milt verwijderd moest worden, en de rest van de operatie niet verantwoord was om door te zetten. Maar mijn maagband was er op dat moment al wel uit. Dus heb nu 4 maanden zonder band gezeten. Ik heb een roerige week achter de rug. En moet nog veel rusten en kan nog niet zoveel hier posten.

Groetjes, Annemiek

Kersttussenstand

2005-12-27T11:14:00.000+01:00

Ik kan natuurlijk niet achterblijven. Vrijdagavond hebben we gegourmet. Dat ging op zich prima, tot die laatste hap, die er net een te veel bleek... De rest van de avond heb ik met maagkrampen op de bank doorgebracht. De herkansing gisteravond verliep beter, ik ben op tijd gestopt.

Van mij mag het vaker kerst zijn, ik heb allerlei lekkere dingen gegeten en ben ook nog eens een kilo afgevallen :D

De nieuwe tussenstand is dus:

En dan eindelijk foto's ;)

2005-12-26T12:42:00.000+01:00

Want je moet het jaar goed afsluiten natuurlijk. De eerste foto is een foto die ik met mijn eigen webcam gemaakt heb, de tweede foto is gemaakt door pea4fun, die zo lief was om een complete fotoshoot van me te willen maken. (Voor meer werk van haar kun je kijken op haar site.

En als er iemand trots is op dit resultaat dan ben ik het wel :Y

Kerst

2005-12-26T12:29:00.000+01:00

Tja, en met kerst eet je natuurlijk anders dan normaal en dat kan betekenen dat dat niet altijd even goed gaat.

Vanochtend ben ik begonnen met een mailtje sturen naar een broodfabrikant omdat ik best erg pissed was dat er in mijn stol sucade en geconfijte vruchten zaten terwijl die niet op het etiket stonden.

Ik mag eigenlijk al geen stol, en dan kon ik er nog niet van genieten.

Gisteren twee keer kunnen genieten van een kerstdiner, de gevulde kalkoen (zelfs die ene hap die ik maar had) viel compleet verkeerd.

Vanavond mag ik zelf gaan koken, dus dan moet het toch goedgaan. Alhoewel je zal zien dat het dan alsnog verkeerd gaat omdat je te veel wilt eten ofzo ;)

In ieder geval hebben we weer een mooi getal op de weegschaal staan, inmiddels is er 34 kilo af! En mijn BMI gaat dus ook lekker!

Tweede jubileum!

2005-11-23T09:05:00.000+01:00

Ja, die van mij *O*

25,2 kilo was het afgelopen zondag, ondanks een verschrikkelijk weekend waarin ik absoluut niet lekker in mijn vel zat.

Eerste stagedag

2005-11-14T17:51:00.000+01:00

Vandaag heb ik mijn echte eerste stagedag gehad. Meteen de hele dag gedraaid, straks moe maar voldaan lekker vroeg in bed kruipen. Ik ben wel bek af namelijk. Maar het viel me niet tegen, ik had verwacht dat ik meer kramp in mijn buik zou hebben.

Snurken?

2005-11-12T15:10:00.000+01:00

Christan en ik waren aan het knuffelen en hij hing een beetje tegen me aan. Opeens gaf mijn buik een grote knor (sinds de operatie komen daar zeer bijzondere geluiden uit) en hij schiet in de lach: "Mama, je buik snurkt!"

Eerste jubileum ;)

2005-11-12T11:24:00.000+01:00

De eerste echte mijlpaal is daar: ik ben 25 kilo kwijt!

Big smile!

2005-11-04T08:02:00.000+01:00

Leuk nieuws:

Ik ben vandaag precies een hele Christan afgevallen!

Hij weegt 23.2 kilo en dat is exact wat ik vanmorgen kwijt was.

De bijna-zes-weken-foto

2005-10-31T14:32:00.000+01:00

Morgen is de operatie 6 weken geleden, er is inmiddels ruim 21 kilo af, tijd voor een vergelijkende foto!

Deze is van september, door mijn zoontje Christan (toen nog 4) genomen

En deze heb ik net gemaakt, met de zelfontspanner, is niet denderend maar allà, jullie doen het er maar mee!

Bedrijfsarts

2005-10-21T20:31:00.000+02:00

Ik ben vandaag naar de bedrijfsarts geweest. Ik ben er nogal met gemengde gevoelens vandaan gekomen, want ze zei letterlijk: ik heb nog nooit gehoord dat iemand na een maagoperatie 8 weken thuis moest blijven. Terwijl zowel dr. Lemmens als mijn huisarts dat hebben aangegeven. Nu moet ik na de volgende week voor 3 x 2 uur aan het werk. Ik heb wel bedongen dat ik naar huis mag gaan als ik het niet volhoud. Ook blijf ik nog 100% ziek gemeld. Maar omdat ik kan wandelen en Christan naar school kan brengen (ja duh, dat kind moet toch naar school, hij is net 5, kan hem moeilijk alleen laten gaan) kan ik dus ook wel werken. Ik zie dat momenteel nog niet erg zitten. Hopelijk denk ik er over 1,5 week anders over... Ze gaf trouwens wel aan dat mijn lage ijzer en hb een belangrijke factor waren waardoor ik het mogelijk niet vol kan houden. Zoek het maar uit.

Nieuwe tussenstand

2005-10-20T11:10:00.000+02:00

Ik ga tegenwoordig met plezier op mijn weegschaal staan! Er is nu 18 kilo af. Ik sta er echt van te kijken, je weet natuurlijk wel dat je afvalt na de operatie maar eigenlijk kun je dat niet goed geloven. Maar het is echt zo!

Ik kan me nog niet goed voorstellen dat ik over een jaar echt een heel stuk slanker zal zijn. Maar als ik dan naar de foto's van de mensen op het WLS-forum kijk, realiseer ik me dat je echt in een jaar tijd een heel ander lichaam kunt krijgen. Wat een heerlijk vooruitzicht!

School!

2005-10-17T08:33:00.000+02:00

Ondanks dat we naturlijk nog flink moeten bijkomen van de operatie gaat het leven om ons heen gewoon door. Daarom ga ik vandaag tussen de middag maar warm eten, want dan kan ik vanavond naar school. Eens kijken hoe lang we het vandaag volhouden.

Tussenstandje

2005-10-15T19:00:00.000+02:00

Zo, maar weer eens even bijpraten hier. Ik heb van de week echt een paar rotdagen gehad. Veel pijn (ik had iets verdraaid of zo) en tot overmaat van ramp ligt mijn vader weer in het ziekenhuis. Voor de vijfde keer dit jaar... Een van zijn tenen is aan het afsterven (hij is diabeet, begin dit jaar is zijn grote teen geamputeerd, nu is de teen ernaast ernstig beschadigd geraakt doordat iemand eroverheen is gereden met een winkelwagentje).

Dat betekent dus dat ik elke dag naar het ziekenhuis ga, spullen voor hem moet halen, dingen regelen enz. Is eigenlijk te zwaar nu voor me, maar ja, ik ben de enige die hij heeft en die deze dingen kan doen.

Vandaag ging het gelukkig allemaal weer wat beter. En de weegschaal beweegt nog steeds de goede kant op: er is nu 17 kilo af!

En toen...

2005-10-10T08:38:00.000+02:00

zat ik weer in Haaksbergen bij mijn ouders. Vanavond wil ik proberen om naar school te gaan. Het is nog even kijken hoe ik dat ga regelen, want het is natuurlijk wel eerst bijna een half uur rijden voordat ik op school ben.
Morgen wil ik perse naar school want dan heb ik een presentatie over het Antilliaanse schoolsysteem en die wil ik echt gewoon ook zelf houden.

En dan maar hopen dat dat allemaal goed gaat, misschien dat ik dan ook vrijdag zelf weer terug kan naar IJsselstein.

Operatieverslag

2005-10-09T14:05:00.000+02:00

Hier mijn verslag van ons ziekenhuisverblijf in Sint-Niklaas:

Maandag, 19 september 2005

Om 7.15 uur komen mijn schoonouders ons halen. Troel had bij qltel en mij geslapen. Na enig zoeken zijn we om 8.45 uur bij het ziekenhuis. De opnamepapieren worden ingevuld; het blijkt dat we allebei op een éénpersoonskamer zijn ingedeeld. Dat willen we nou juist niet! Na ons protest wordt het gelukkig zo geregeld dat ik vast op een tweepersoonskamer kom en dat Troel in de middag daar ook terecht kan, als mijn kamergenoot vertrokken is.

Er wordt een hartfilmpje gemaakt en we krijgen een longfunctietest (bij mij blijkt duidelijk dat ik geregeld bronchitis heb en ik krijg de vermaning mijn medicatie elke dag te gebruiken in plaats van alleen als ik last heb, oeps…). Om 16 uur komen ze ook nog bloedprikken. De Belgische TV is erg vermakelijk, vooral het ziekenhuiskanaal: “De bezoekuren hangen op de afdeling uit” en “De parking is betalend”.

We weten nog niet wie van ons morgen het eerst geopereerd wordt. De een mag om 7.30 uur, de ander moet wachten tot de middag. Daarna moeten we naar de PAZA, een soort IC. We hebben ook elk een leuk speeltje gekregen voor de ademhaling: een soort apparaatje met 3 balletjes die je omhoog moet zuigen. Na de operatie moeten we daar elk uur aan lurken. Troel is erg blij met haar automatische bed. Erg leuk om te slopen.

Dokter Lemmens schijnt ook nog langs te komen. Hij bepaalt wie van ons er eerst ‘mag’. Ook de anesthesist komt langs en ik vertel hem dat ik altijd erg misselijk wordt van de narcose en of hij daar rekening mee wil houden. Hij belooft het (zoals zal blijken helaas met niet al te best resultaat).

Dinsdag 20 september 2005

Dokter Lemmens is inderdaad langsgeweest. Troel gaat eerst, ze is inmiddels weg.

Nu maar wachten. Mijn moeder en Christan hebben nog even gebeld. Ik heb al zo’n schattig – te krap – ‘kleedje’ aan. Tikje overdreven vind ik, Troel is net een kwartier weg. Maar het moet per se van een ijverige verpleegster. Want stel je voor dat ze me plots komen halen. Nou, dat zal echt wel een uurtje of 4 duren lijkt me. Zo snel zal dokter Lemmens de boel niet afraffelen.

Donderdag 22 september 2005

Vervolg van dinsdag: Afijn, ik word uiteindelijk om 11.30 uur van het toilet geplukt in mijn kleedje. Natuurlijk mijn puffer vergeten. De anesthesist heeft moeite met het infuus maar uiteindelijk zit het er toch in. Twee mensen, waaronder dokter Lemmens komen me vertellen dat met Troel alles goed is gegaan – geweldig! Ik moet overstappen op een operatietafel en na enig gedoe krijg ik een prik en een kapje en weg ben ik…

Ik kom bij op wat kennelijk de PAZA is en waar Troel ook is. Ik kan haar af en toe horen maar niet zien (ik ben bepaald niet helder – leve de morfine – en later vertelt Troel dat er een gordijn tussen ons hing; ik herinner me een muur maar dat klopt dus niet). Het is erg onrustig op de PAZA maar alles verloopt goed. ’s Morgens word ik gewassen en mijn bed wordt verschoond. Daarvoor moet ik op mijn zij en dat valt niet mee.

Ik word weggereden van de PAZA en iemand zegt dat ik naar onze kamer ga. Ik snap er dan ook niets van als ik ergens in een gang word geparkeerd en vervolgens maar lig en lig daar. Ik zie iemand lopen en vraag wanneer ik naar mijn kamer word gebracht. Dan blijkt dat er een slikfoto moet worden gemaakt. Dat had ik dus echt even gemist. Ik moet mijn bed uit en met alle slangen, toeters en bellen op een randje gaan zitten. Ik krijg een beker met een of ander naar anijs smakend goedje (met een rietje vanwege de maagsonde) en ik moet slikken als men dat zegt. Brrrrr wat smerig. Als ik weer in mijn bed lig en over de gang word gereden word ik prompt hartstikke misselijk. Gelukkig kan ik dat nog wel melden en iemand duwt me een bakje onder mijn neus. Heel die zooi er weer uit, bah!

Ik word geïnstalleerd op onze kamer en na een poosje komt Troel ook. We zijn behoorlijk duf en slapen veel. We wisselen elkaar gezellig af met spugen. ’s Avonds als qltel en Bert komen zijn we allebei nog erg suf zoals je op de foto’s die qltel maakt kunt zien.

Nadeel voor mij is het harde bed èn dat mijn infuus niet meer werkt ’s avonds. Het infuus wordt eruit gehaald maar nu ben ik ook meteen mijn pijnstilling kwijt (morfinepomp die we zelf konden regelen). Waardoor ik nauwelijks meer kan slapen door de pijn in mijn rug. Van woensdag op donderdag krijg ik een injectie, van donderdag op vrijdag alleen een slaaptabletje. Dat helpt wel iets maar fijn is anders.

Donderdags mogen we douchen, wat een zaligheid. Ze rijden ons naar de badkamer, waar je in een rolstoel onder de douche kunt zitten. Ik blijf een hele poos lekker onder de warme straal. Daarna ben ik wel helemaal uitgeteld.

Vrijdag 23 september 2005

Vanmorgen krijgen we goed nieuws: we mogen morgen naar huis!

Er komt een diëtiste met papieren vol tips en voedingsvoorschriften. We mogen in principe van alles eten, mits met mate. De eerste acht weken nog veel zacht eten, gepureerd en gekookt fruit e.d. We krijgen vandaag ook normaal eten, zij het in kinderporties. We kijken vol verwachting uit naar 12.30 uur!

Het eten smaakt lekker, maar we moeten echt heel erg oppassen dat we niet te veel eten. Daarbij komt dat we een normaal toetje krijgen, een soort pudding, waar suiker inzit, die we niet mogen! We krijgen ook steeds suiker voor in de thee en zo, terwijl we dat niet morgen. Vreemd hoor, dat verwacht je toch niet in een ziekenhuis. Troel wordt misselijk en wijt dat aan de suiker, maar achteraf horen we van dokter Lemmens dat suiker niet het probleem kan zijn, en dus concludeert ze later dat ze waarschijnlijk te veel gegeten heeft. Onze ogen zijn nu echt groter dan onze maag…

Vandaag zelf naar de douche gelopen, wel zittend gedoucht. qltel heeft mijn oplegmatras meegenomen zodat ik ook wat lekkerder lig in bed.

Zaterdag 25 september

Onze laatste dag. We sneaken naar de weegschaal in de opslagruimte: niet te geloven, we zijn allebei al zo’n 10 kilo kwijt! We kijken elkaar ongelovig aan. Gaat het zo snel? Blij pakken we onze tassen in. Zometeen lekker naar huis!

Met de hygiëne is het prima gesteld...

Tja, dan moet ik ook maar...

2005-10-06T08:02:00.000+02:00

Want ik kan natuurlijk niet achter blijven met het posten van het verlies.

Dus, schrik niet. Sinds de operatie ben ik al 14 (!!!!) kilo kwijt!

Trots...

2005-09-28T12:36:00.000+02:00

Want nu, 8 dagen na de operatie, en met kleren aan gewogen, 12 kilo eraf!!! Het is dus niet zo gek dat mijn broek al zo wijd zit...

Ik zal me over een poosje wat uitgebreider melden en ons ziekenhuisverslag posten, maar ik kan nog niet al te lang achter de comp zitten momenteel. Maar alles gaat goed en dat is het belangrijkste.

En zo is de opname alweer een week geleden....

2005-09-26T18:08:00.000+02:00

...en met de patienten gaat het naar omstandigheden goed. Ze moeten nog wat oppassen met lachen, hoesten en niezen, want dat is vrij pijnlijk. Ook slapen en zitten behoeft nog enige voorzichtigheid. Renée krijgt elke avond de thuiszorg aan de deur voor de trombose-injectie, heldin Troel doet dat zelf (het idee alleen al laat me griezelen.. :P )

Wat ook lastig is, in Belgie hebben ze kennelijk medicijnen die we hier niet kennen. Niet alles van het lijstje is dus te vinden en/of verkrijgbaar. Maar ook dat zal wel goedkomen.

Verder weinig nieuws dus.. Hopelijk zijn de dames er snel aan toe om zelf hier hun belevenissen te vertellen.

Naar huis

2005-09-24T21:56:00.000+02:00

En toen was het zo ver. Sneller als verwacht.. Nog een laatste gesprek met dr. Lemmens, afspraken gemaakt voor de nacontrole en een doos vol pillen en spuiten, papieren voor de huisarts en een paar fraaie rontgenfoto's meegekregen. En toen konden de dames weg uit kamer 6040 en op naar huis.

En dat was nog een hele onderneming. Elke hobbel in de weg deed zeer. Elke richel in de weg die je normaal niet eens opvalt voelen ze nu. En zelfs als chauffeur voel je ze, terwijl je ze normaal niet eens merkt... Maar goed, we zijn er gekomen. En het regelen van thuiszorg voor de injecties voor Renée is ook gelukt..

En alhoewel de verzorging in St. Niklaas prima was, je kunt toch beter thuis zijn...

Het laatste ziekenbezoek

2005-09-23T22:30:00.000+02:00

Zojuist terug van het laatste ziekenhuis-bezoek als alles goed gaat. Renée d'r bloeddruk is nog wat hoog, dus dat zou in principe nog roet in het eten kunnen gooien, maar dat zal wel meevallen.

Vandaag hebben de meiden een beschuitje met yoghurt gegeten. En Renée een halve boterham met kaas. En een klein beetje aardappel met witlof en een stukje vlees. En daarbij een toetje.. Nou mogen ze de eerste tijd absoluut geen suiker. En dan mag je er dus vanuit gaan dat ze daar in het ziekenhuis rekening mee houden. Nee dus. In het toetje zat suiker. En helaas merkte Troel dat pas toen ze er al van had gegeten. Gevolg: bijna braken en last van d'r maag. En toen kwam de thee. Met per persoon 2 zakjes suiker. En zelfs een bonnetje voor de keuken waarop 2 zakjes suiker aangegeven stonden. Kennelijk is het erg lastig om ervoor te zorgen dat mensen die absoluut geen suiker mogen ook geen suiker krijgen.. :(

Verder gaat alles prima met Troel en Renée. Ik ben vandaag nog met Renée in een rolstoel naar buiten geweest en we hebben op een binnenplein van het ziekenhuis gezellig in het zonnetje gezeten. En Renée kan dankzij een oplegmatras weer lekker slapen, aangezien haar matras erg hard is heeft ze de afgelopen nachten erg slecht geslapen.

Die bloedruk van Renée gaat ze nog met de arts bespreken. En dan maar duimen dat ze inderdaad morgen naar huis mogen.

Het goede nieuws houd maar niet op....

2005-09-23T15:00:00.000+02:00

Vandaag zijn de meiden naar buiten geweest. Gezeten in een roelstoel hebben ze lekker samen in het zonnetje voor het ziekenhuis gezeten. Daarna hebben ze warm gegeten. Klein beetje aardappel, wat groente en een klein beetje vlees. En dan te bedenken dat we er vanuit gingen dat ze de eerste tijd op gemalen voedsel moesten gaan leven. En het beste nieuws als laatste: morgenmiddag mogen ze beiden naar huis. Vanavond mogen beide partners dus voor de laatste keer op ziekenbezoek in dat "verre" België.

En zo is het alweer 2 dagen geleden....

2005-09-22T20:45:00.000+02:00

...en de dames zijn alweer aardig actief. Zelfstandig gedoucht, zelf naar het toilet geweest, 2x een beschuit met yoghurt gegeten. En een stuk minder duf dan gisteren. En, infuus en sondes zijn eruit. Met langzame stapjes gaat het dus weer de goede kant op. We zullen zien wat morgen brengt..

En zo is het alweer een hele dag geleden..

2005-09-21T21:37:00.000+02:00

Zojuist teruggekomen uit het ziekenhuis. Beiden zijn vrij slaperig en ook wat suf. Verder gaat het volgens eigen zeggen goed met ze. Ze drukken wel lustig op de knopjes waarmee ze zichzelf een pijnstillend middel toe kunnen dienen..

Hier een foto van Renée: http://www.fotofanforum.nl/qltel/rewimo.jpg

En hier een foto van Troel: http://www.fotofanforum.nl/qltel/troel.jpg

En dan is het alweer 1 dag geleden....

2005-09-21T10:41:00.000+02:00

Nouja, bijna dan..

Zojuist Rewimo gesproken. Ze lag net weer op d'r kamer en voelde zich nog niet zo erg lekker. Da's natuurlijk ook niet zo vreemd, nog geen halve dag na zo'n zware operatie. Maar het gaat dus weer de goede kant op.

Goed nieuws!

2005-09-20T20:19:00.000+02:00

Vandaag vanzelfsprekend een zenuwachtig dagje. Men zou bellen als er nieuws was over de operatie van Renee. Maar tot nu toe geen telefoon. Dus zelf het ziekenhuis maar gebeld en volgens de mevrouw die ik gesproken heb is alles prima gegaan. En zojuist heb ik Bert ook gesproken, met Troel is ook alles prima in orde!

Dag 0

2005-09-20T09:41:00.000+02:00

Vandaag is het zover. Ik probeer van dichtbij even wat korte berichtjes te posten om jullie up to date te houden tot Troel en Renee zelf weer berichten posten.

Vanmorgen is Troel om half acht opgehaald van haar ziekenhuiskamer om als eerste geopereerd te worden; vermoedelijk zal dus rond deze tijd de operatie van start gaan. Renee wordt vanmiddag geopereerd.

Ik heb het geluk dat het bedrijf waar ik werk een vestiging in Antwerpen heeft... en ik mag vanaf daar een weekje telewerken (en ik slaap bij een tante in Zeeuws Vlaanderen, dus het komt allemaal wel erg mooi uit).

Ik hoop vanmiddag/vanavond te posten hoe de operatie(s) is/zijn verlopen.

Oja, wie directe contact gegevens (telefoon in het ziekenhuis e.d.) voor Frederique wil hebben moet maar even contact met mij opnemen.

Ik ben er klaar voor!

2005-09-17T21:19:00.000+02:00

Nou ja, op het inpakken na dan :) Vanavond teruggekomen van vakantie (helaas met een behoorlijke vertraging wat natuurlijk niet echt prettig is als je nog zoveel moet doen). Heb wel een fraai boekje gekocht om ons verslag in te noteren straks.

Morgen het lijstje checken, zoonlief bij oma afleveren *slik* en dan met Frank naar Roosendaal. Mijn schoonouders brengen me maandagochtend weg naar Sint-Niklaas.

Bij thuiskomst lag er een kaart met Veel sterkte in de bus, van mijn collega's, hartstikke lief!

De laatste loodjes

2005-09-14T08:20:00.000+02:00

wegen het zwaarst. Nu is dat in ons geval ook echt zo, ware het niet dat we allebei wat afgevallen zijn. Je zal zien dat de weegschaal in Belgie gewoon wat hoger afgesteld is ;)

Nou, het hele gedoe met de verzekeringen is bijna achter de rug. De laatste dingetjes moeten gekopieerd worden en opgestuurd. Vorige week was er paniek in de tent omdat ik vanuit de IB-groep een beeindiging studie-financiering moest opsturen. Die had ik nog helemaal niet gehad. In mijn achterhoofd zag ik alsnog de vergoeding aan mijn neus voorbij gaan, totdat ze bij de IB-groep zeiden dat ik die brief eind juni al had gehad. Toen kon ik dus hier thuis gaan kijken of ik die brief nog had en gelukkig was hij netjes opgeruimd. Die meteen gefaxt naar de ONVZ, maar tot gisteren nog geen reactie gehad. Handig dat ze dan spoed in je dossier zetten, maar als er geen spoed bij komt kijken heb je daar zo weinig aan. Blijkt dus dat ze de opzegging naar de tussenpersoon gestuurd hadden in plaats van naar mij. Het is maar goed dat ze er daar even naar keken, anders had ik hem nog niet gehad.
Vanavond ga ik dit opsturen, samen met een ondertekend origineel van een brief en dan is alles geregeld. Gelukkig. Net op tijd.

En nu is het flink stressen met de lijstjes en dergelijke. Wat moet er allemaal mee enzo. Nouja, er komen genoeg mensen nog langs in het ziekenhuis, dus als we echt iets vergeten komt het ook nog wel goed.

Vandaag de laatste dag in Haaksbergen, dus afscheid nemen van de mensen hier in de buurt. Het begint nu toch wel spannend te worden hoor!

Regelwerk!

2005-09-01T09:07:00.000+02:00

Pffff, wat moet je toch een hoop regelen als je eerst op vakantie gaat en meteen daarna het ziekenhuis in!

- lijstjes maken voor vakantie, ziekenhuis en verblijf zoon bij oma tijdens mijn opname
- alles inpakken wat op die lijstjes staat (en rekening houden met overlappingen)
- dingen kopen en bij elkaar zoeken voor de ziekenhuisopname
- werk overdragen en zorgen dat iedereen weet bij wie hij terecht kan als ik er niet ben
- Arbo inlichten over ziekenhuisopname in het buitenland
- wassen, wassen en nog eens wassen
- ???

Iemand nog suggesties?

O ja, gisteren een fatsoenlijke weegschaal gekocht. En die geeft alvast 5 kilo minder aan dan bij de intake bij dr. Lemmens!!!

Is dat nou typisch Belgisch?

2005-08-22T17:24:00.000+02:00

Geachte mevr. Rewimo,

Inderdaad, ons ziekenhuis stelt geen handdoeken ter beschikking van de patiënten. Mogen wij u vriendelijk vragen zelf handdoeken en washandjes te voorzien aub?

Met vriendelijke groeten,
Diensthoofd patiëntenadministratie AZ Maria Middelares

Merkwaardig, dat zijn wij helemaal niet gewend hier... Dat wordt dus extra bagage meenemen.

NIET

2005-08-18T21:55:00.000+02:00

De ONVZ vergoedt de Scopinaro-operatie niet. Hoe uitgebreid de verzekering ook is, de medisch adviseur heeft liever dat mensen een maagbandje laten plaatsen. Ik zal snel het hele verhaal hier posten.

Bericht

2005-08-16T12:51:00.000+02:00

Aanstaande donderdag kan ik naar de ONVZ bellen voor de uitslag. Dan is de medisch adviseuse aanwezig en kan ik haar bellen.

En dan zo snel mogelijk het nieuwe formulier opsturen dat het ook bekeken wordt op de particuliere polis!

Wordt vervolgd.

Jaaaaaaaaaaaaaaa goed nieuws!

2005-08-15T16:04:00.000+02:00

Pfoeeeeeeee ik heb weer gebeld! De officiële brief komt nog, maar ze vergoeden het op basis van een andere operatie die in Nederland wordt gedaan (weet nog niet welke, staat in de brief) tot een bedrag van 6500 euro. Dat is in elk geval een heel grote stap in de goede richting!!! Ik ben echt heel erg opgelucht!

Brief van de verzekering

2005-08-11T23:12:00.000+02:00

Dus ik was helemaal blij, bericht!

Totdat het bleek dat het een brief was waarin stond dat ik nog medicijnen moest betalen die ze voorgeschoten hadden.

En het klopt niet eens :(

Verzekering gebeld

2005-08-03T09:49:00.000+02:00

Ik heb de verzekering maar eens gebeld omdat ik nog niets gehoord heb van ze. Kreeg een aardige man aan de lijn die me vertelde dat mijn aanvraag is doorgestuurd naar het hoofdkantoor. De medisch adviseur wilde er niet zelf over beslissen omdat hij het een risicovolle operatie vindt en omdat deze in Nederland vrijwel niet gedaan wordt (nee duh, we gaan niet voor niets naar België). In elk geval was er iemand die zich ermee bezig houdt en die in de gaten houdt of er voortgang in de zaak zit. Als er komende dinsdag nog niets bekend is gaat zij erachteraan. Het blijft dus nog afwachten.

Allemaal meeduimen graag ;)

MIjn huisarts

2005-07-17T10:43:00.000+02:00

Na veel gezeur met het bereik van deze log duurde het maar en duurde het maar, maar nu kan ik eindelijk een kleine update geven.

Mijn huisarts is erg geinteresseerd in de operatie en vroeg me haar vooral op de hoogte te houden. Verwijzingen en dergelijke zijn geen enkel probleem.
Het is een erg lieve vrouw en ik ben erg blij met haar!

Brief aan de verzekering

2005-07-11T11:34:00.000+02:00

Hier de tekst van mijn brief aan de verzekering. Hij gaat vandaag op de post. Duimen maar dus, het worden twee spannende weken! *nagelbijt*

Geachte heer, mevrouw,

Hierbij vraag ik een machtiging aan voor een BPD-operatie (ook wel Scopinaro genoemd) door dokter Lemmens in België, in het Maria Middelaresziekenhuis in Sint Niklaas. Zoals u in bijgaande brieven kunt lezen heb ik ernstig overgewicht, en wel zodanig dat ik daar zonder medisch ingrijpen niet vanaf kan komen.

De reden dat ik voor deze operatie wil kiezen is dat deze in Nederland nauwelijks wordt uitgevoerd, terwijl dokter Lemmens er in België al meer dan 20 jaar ervaring mee heeft. De resultaten zijn erg goed, een blijvend gewichtsverlies tot ca. 90% van het overgewicht is mogelijk.

Ik heb ongeveer een jaar lang informatie ingewonnen over de operatie en om een arts te vinden met veel ervaring. Inmiddels heb ik, samen met een vriendin die ook door hem geopereerd wordt, een informatief gesprek gehad met dokter Lemmens. De operatie is geen sinecure, en ik ben me ervan bewust dat de gevolgen ervan mijn leven lang gaan duren. Toch weegt dat wat mij betreft alleszins op tegen de vooruitzichten van een leven met groot overgewicht.

Ik heb uiteraard niet zomaar voor deze operatie gekozen. Mijn voornaamste reden is mijn gezondheid, ik krijg steeds meer klachten die aan mijn overgewicht te wijten zijn. Kortademigheid, overmatig transpireren, en voetklachten zijn daar enkele van.

Daarnaast heb ik een zoontje van 4, dat ik uiteraard graag op wil zien groeien. Ik word nu steeds meer beperkt in het ondernemen van activiteiten met hem en dat zit me behoorlijk dwars. Ik zou niet graag zien dat hij zonder moeder moet opgroeien, en die kans is er natuurlijk omdat extreem overgewicht niet bepaald gezond is. Daarnaast komt er diabetes in mijn familie voor, aan beide kanten. Hoewel ik die tot nu toe niet ontwikkeld heb, realiseer ik me dat ik met mijn gewicht extra veel kans loop hierop.

De redenen dat ik voor een BPD-operatie gekozen heb zijn onder andere dat je dan nog vrij normaal kunt eten, wat ik vooral met het oog op mijn zoontje zeer belangrijk vind. Ik vind het belangrijk dat ik dan gewoon samen met hem kan eten, geen speciale aparte maaltijden hoef te nuttigen en zo een goed voorbeeld voor hem kan geven. Met een maagband (die dokter Lemmens overigens niet geschikt acht voor mij) of een Gastric By-pass kun je alleen maar hele kleine hoeveelheden eten en ben je dus de hele dag bezig met je eten. Daar wil ik juist graag vanaf.

Ik heb van dokter Lemmens een aanbevelingsbrief gekregen, plus een offerte en alle andere benodigde documenten, waarvan ik hierbij kopieën meestuur (waaronder de spreekuurgegevens van dokter Lemmens en de gegevens van het ziekenhuis). Ik hoop dat u op grond hiervan mij de machtiging voor deze operatie wilt toekennen. Als dat het geval is kan ik op 20 september a.s. geopereerd worden, tegelijk met een vriendin van me, zodat wij elkaar kunnen steunen.
Uiteraard ben ik bereid verdere vragen te beantwoorden, en ook kunt u contact opnemen met dokter Lemmens zelf. Zijn gegevens vindt u in de documentatie bij deze brief.

Met vriendelijke groeten,

Rewimo

Hierbij de volgende kopieën:

de aanbeveling van dokter Lemmens
de offerte
de gegevens van het ziekenhuis
de persoonlijke en spreekuurgegevens van dokter Lemmens
de info die we over de operatie hebben gekregen (uitleg procedure, mogelijke bijwerkingen en risico's)

De brief is er!

2005-07-08T14:53:00.000+02:00

Hoera, de brief zat eindelijk bij de post. Er staat in wat mijn BMI is, wat mijn klachten zijn (kortademigheid), mijn medische voorgeschiedenis en het advies om een scopinaro-operatie te doen.

Ik heb de verzekering gebeld, uitgelegd wat er aan de hand is en dat ik nu de benodigde papieren heb. Ik moet nu een briefje schrijven met de kopieën van de verwijzing en de offerte erbij. En dan maar duimen! Het duurt ongeveer twee weken voor ik de uitslag hoor. Ik ga van het weekend dus broeden op een mooie brief en dan kan ik maandag de kopieën erbij doen en de boel opsturen.

Allemaal meeduimen graag!

Tips

2005-07-03T18:15:00.000+02:00

Deze tips kwam ik tegen op mijn zoektocht naar verhalen van mensen die al geopereerd waren. Ze leken me erg handig, dus ik zet ze hier gewoon even bij.

Eet de dag voor je opname niet te zwaar
Neem een pak zachte baby-billendoekjes mee met lotion (erg handig de eerste dagen na de operatie, ontlasting is dan erg scherp door de maag/darmzuren)
Zorg voor een goede bus luchtverfrisser (eerste dagen na de operatie ruikt je ontlasting erg sterk)
Neem genoeg leesvoer mee, puzzelboekje of borduurwerk.
Zorg dat je na de operatie in het dagelijks leven een klein flesje lucht-verfrisser in je tas hebt. Mocht je dan ergens onverwachts naar het toilet moeten (en dat gaat je vast en zeker gebeuren) dan voel je je veel zekerder. Aan te raden is de pompverstuiver met Engelse lavendel van Brise. Klein flesje en zeer effectief!!!
http://mijnscopinaro.web-log.nl/

Een tip die we bij Dr. Lemmens hoorde was het altijd op zak hebben van lucifers. Als je die afstrijkt schijnt er ook een groot gedeelte van de geur te verdwijnen.

Verwijzingen!

2005-07-03T18:02:00.000+02:00

Vandaag kregen Renée en ik allebei een mailtje van Dr. Lemmens dat de verwijzingen morgen op de post gaan. Daarnaast krijgt ook mijn huisarts nog informatie van Dr. Lemmens.

Toch een hele opluchting.

Gebeld

2005-07-01T20:16:00.000+02:00

Vanmiddag heb ik naar Antwerpen gebeld. Ik kreeg eerst die aardige mevrouw weer aan de lijn en toen dokter Lemmens zelf. Na wat heen-en-weer gepraat over onze 'fiches' die kennelijk opgezocht moesten worden, kreeg ik wat mij onbekende Belgische uitdrukkingen te horen, maar voor zover ik het begreep was hij het gewoon vergeten :D

Daarvoor bood de dokter vervolgens zijn excuses aan en ik kreeg de belofte dat hij de brieven dit weekend zal schrijven. Dat zou erg prettig zijn want we hebben natuurlijk wel tijd nodig om dit allemaal met de verzekering te regelen.

Nog steeds geen brief...

2005-06-30T21:28:00.000+02:00

We hebben nog steeds de brief voor de verzekering niet ontvangen. En die is toch wel erg belangrijk. Zowel Fréderique als ik hebben al naar dokter Lemmens gemaild, maar geen antwoord gekregen. Nu weten we dat de mail niet elke dag wordt gelezen daar, maar toch...

Ik ga morgenmiddag maar eens bellen.

Leuk!

2005-06-24T17:36:00.000+02:00

Ik wil graag even iedereen bedanken die zo met ons meeleeft en ons succes wenst. Speciaal de Fok!kers :W

Gelukkig krijg ik bijna alleen maar positieve reacties uit mijn omgeving. Een paar collega's die ik het verteld heb, vrienden, familie... Ik ben er erg blij mee!

Mijn argumenten

2005-06-20T22:28:00.000+02:00

Omdat mensen vaak vragen waarom je voor zo'n toch wel ingrijpende operatie kiest zal ik mijn argumenten proberen duidelijk te maken.

Ik ben het zat om aangesproken te worden op mijn gewicht en bekeken te worden. Vaak zijn het gewoon de volwassen mensen die achter je rug om zitten te praten. Kinderen zijn heel eerlijk en komen gewoon naar je toe (was de hele wereld maar zo eerlijk!).
Ik ben bang dat ik binnen niet al te lange tijd last ga krijgen van mijn overgewicht, als in pijnlijke gewrichten, knieën en enkels die het gaan begeven.
Ik zou het toch wel erg prettig vinden voor mijn vriend dat hij niet pas 40 jaar na mij dood gaat omdat ik idioot vroeg overlijdt omdat mijn lichaam het niet meer aankan.
Ik wil graag in een gewone winkel mijn kleren kunnen kopen, in plaats van in een speciale winkel (ook al is Corrid'or een leuke winkel, hij is ook erg prijzig)!
Ik wil graag me kunnen bewegen en niet overal tegenaan stoten omdat ik te breed ben voor de looppaden.
Ik wil graag weer tegelijkertijd met iemand door een deur kunnen (een enkele deur).
Ik wil weer gezond worden.
Ik wil minder moeite hebben met bewegen.
Ik zou erg graag ergens willen gaan zitten zonder te moeten bekijken of de stoel of bank me wel zal houden of vervaarlijk zal gaan kraken.

Allemaal redenen waarom ik graag wil afvallen. Waarom nou deze operatie:

Ik wil zo veel mogelijk van mijn overgewicht kwijtraken.
Ik wil graag zo min mogelijk hinder ondervinden van een operatie.
Ik ben gek op brood en rood vlees, dat wil ik graag kunnen blijven eten!
Het lijkt mij erg vervelend om altijd maar drie happen te kunnen eten, daarom kies ik bewust voor deze operatie.
Ik wil graag het goede voorbeeld kunnen geven aan de kinderen op school. Zij moeten ook gewoon hun hele boterham op eten.
Volgens Dr. Lemmens is dit de meest geschikte operatie voor mij.
Deze operatie is even duur als een gastric bypass, maar heeft meer voordelen.

2005-06-20T13:26:00.000+02:00

De vragen die we gesteld hebben aan Dr. Lemmens en de antwoorden die we daarop kregen:

Hoe lang is de wachtlijst?
Nou, die is er dus nauwelijks :P
Kunnen we samen geopereerd worden (als in dezelfde dag, zelfde week, zelfde tijd in het ziekenhuis etc)?
Ja.
Zo ja, samen op een kamer?
Ja.
Wat zijn de kosten?
Ca. 10.000 euro
Wat zijn de nadelen, als in, wat mag je de rest van je leven niet meer?
Je moet voorzichtig zijn met suiker en vet. Die worden weliswaar vrijwel niet meer opgenomen, maar als je er te veel ineens van binnen krijgt, kun je een dumping krijgen. Om dezelfde reden mag je niet drinken bij je eten.
Je moet ervoor zorgen dat je voldoende eiwitten binnenkrijgt, bij een tekort aan eiwitten kun je ernstig ziek worden.
Je moet de rest van je leven vitamines en calcium slikken. Het eerste jaar krijg je ook medicijnen ter voorkoming van een maagzweer.
Je ontlasting wordt brijachtig doordat er veel vetten in zitten. Als deze overgaat in diarree moet dat altijd behandeld worden, omdat anders je eiwitopname in gevaar komt.
Ik heb iets gelezen van geen suiker meer mogen, mag je wel zoetstof?
Ja, dat is geen probleem.
Hoe snel ben je weer op de been?
Na de operatie lig je een dag of 6 in het ziekenhuis, de totale hersteltijd is ca. 6 weken.
Hoe zit het met bezoek en bezoekuren (bezoek komt vanuit NL etc.)?
Zijn in de middag (moeten we nog nader bekijken op de site van het ziekenhuis)
Hoe wordt de operatie uitgevoerd?
Laparoscopisch (kijkoperatie dus), je krijgt 6 à 7 gaatjes in je buik.
Op welke gronden wordt geconstateerd welke operatie het beste bij jou past?
Op basis van het gewicht dat je kwijt moet. Bovendien heb je daar zelf ook inspraak in.
Zijn er eisen waaraan je moet voldoen voordat je geopereerd moet worden?
Je BMI moet hoog genoeg zijn (>40, bij sommige medische indicaties >35) en je moet het niet willen omdat je er (op zijn Belgisch) ‘schoner’ van wordt ;)
Kun je de operatie nog terugdraaien?
Een scopinaro kan nog veranderd worden in een gastric bypass en andersom. Maar dat geldt slechts één keer.
Hoelang na de operatie kan je weer gaan sporten en moet je een reintegratie-iets doen?
Je mag weer gaan sporten zodra je je goed genoeg voelt. Uiteraard wel opbouwen en bijvoorbeeld beginnen met wandelen en fietsen.
Hoelang lig je in het ziekenhuis?
Ongeveer 6 dagen.
Moet je per se een verwijzing van je huisarts hebben?
Nee, maar als je in Nederland woont wordt je huisarts wel ingeschakeld bij de nazorg. Je bloed moet namelijk geregeld gecontroleerd worden. De huisarts kan dit regelen, zodat je er niet voor naar België hoeft.
Op het moment dat je een kleinere maag hebt, krijg je dan ook eerder last van maagzuur?
Bij een scopinaro wordt de galblaas weggenomen en de alvleesklier komt niet meer in de maag uit. Hierdoor wordt de voornaamste oorzaak voor zuurbranden weggenomen. Ook krijg je een jaarlang uit voorzorg medicijnen tegen een maagzweer.
Zijn er ook redenen waarom een operatie niet uitgevoerd wordt?
In principe niet.
Mag je zelf een voorkeur opgeven voor een operatie?
Ja, dat mag. Wel vergoeden sommige verzekeringen alleen een bypass (helaas, meestal is dat uit onbekendheid, de kosten zijn namelijk even hoog).
Kun je cola light (of andere lightdrank met prik) drinken na de operatie?
Ja, prik is geen probleem.
Wat moet je doen als je je niet lekker voelt thuis?
Je mag altijd bellen. We hebben liever dat je te vaak belt, dan te laat.
Kun je nog zwanger worden en is dat veilig?
Ja, je kan zwanger worden, maar pas na een jaar na de ingreep. Tijdens de zwangerschap moet je wel extra goed letten op de vitamines en mineralen en dergelijke (waarschijnlijk dus ook vaker bloedonderzoek). Omdat je zelf minder opneemt, wordt het kindje kleiner, zo'n 2500 tot 3000 gram, maar volledig gezond.
Waar is de nacontrole?
De nacontrole kan ook in Nederland bij je eigen arts.
Hoe merk je eiwittekort?
Dit merk je aan de bloedcontrole. Als je opgezwollen benen en dergelijke hebt, ben je al rijkelijk laat :D

Hoe het allemaal begon!

2005-06-19T23:18:00.000+02:00

Op zondag 15 augustus 2004 om 22:01 plaatste ik een berichtje op een forum om meer informatie te krijgen over een BPD-operatie (Scopinaro). Dit naar aanleiding van een reactie van mijn vriend, die zei dat Margriet Hermans (de Erica Terpstra van Belgie) een bepaalde operatie had gehad en dat ze daarmee erg afgevallen was. In eerste instantie was ik een beetje huiverig, maar ik wilde toch meer informatie.
Gelukkig vond ik op het forum Renée die graag met me mee wilde liften, zodoende dat we met zijn tweeën gingen zoeken naar informatie.
Ondanks dat de informatie in Belgie te verkrijgen was, duurde het toch meer dan een half jaar voordat we eindelijk al onze zenuwen bij elkaar geraapt hadden en voor een afspraak belden. Vrijdag 10 mei 2005 dus.
Vrijdag 17 juni om 17:00 waren we van harte welkom in Antwerpen. Leuke bijkomstigheid was de staking van ProRail die dag, waardoor er geen treinen reden. Uiteindelijk zijn we naar Essen (net over de grens bij Roosendaal) gereden en hebben daar de trein gepakt.
In Antwerpen was het erg druk in de wachtkamer. Tijdens het wachten totdat het 17:00 was hoorden wij diverse verhalen van mensen die al geopereerd waren. De operaties waren geslaagd, want bij 3 van de 4 mensen dacht ik werkelijk "wat doen die hier?". De vierde persoon was nog niet zo lang geleden geopereerd.
Na een intakegesprek bij een schat van een vrouw moesten we nog een tijdje wachten op de groepsvoorlichting. Ondertussen gingen andere mensen op voor het intakegesprek.
De groepsvoorlichting duurde toch best wel lang. Aan de hand van tekeningen werden de verschillen uitgelegd tussen vier verschillende operaties (waarvan er eentje al niet meer uitgevoerd wordt, maar dat was de voorloper van twee andere). Na deze voorlichting was er nog tijd om vragen te stellen in de groep. Vervolgens mochten we nog een voor een bij Dr. Lemmens komen. Renée en ik gingen samen naar binnen, want het was inmiddels al half negen! Hier werden de laatste dingen doorgesproken, de laatste vragen beantwoord en werden een aantal kleine dingen geregeld.
Na de voorlichting hadden we beiden al het gevoel dat we eindelijk iets gevonden hadden dat ons zou helpen, hetgeen we ook tegen Dr. Lemmens gezegd hebben. Inmiddels hebben we een voorlopige datum gepland waarop we geopereerd zullen worden, mits de verzekeringen alles goedkeuren. Het is dus nog even wachten op de offerte en de verwijzing van Dr. Lemmens en dan kunnen we alles aan gaan vragen bij de verzekering.

Even voorstellen: Rewimo

2005-06-19T20:19:00.000+02:00

Ik zal me eerst eens even voorstellen. Ik ben Renée (op internet Rewimo), ben 42 jaar en werk als administratief medewerker bij een energiebedrijf. Ik heb een vriend, Frank (40) en samen hebben we een zoontje van 4 jaar, Christan. En ik ben dus veel te zwaar voor mijn lengte. Dat is de reden dat ik belangstellend meekeek toen Troel een topic over de scopinaro-operatie opende op een forum waar we beiden posten. Al snel was ik ervan overtuigd dat dit ook iets voor mij zou zijn, en Troel en ik zijn samen op zoek gegaan naar informatie. We kwamen terecht op de site van Dr. Lemmens. Die is inmiddels vernieuwd, maar op de oude site stond al heel veel dat ons aansprak. Na een lange periode van moed verzamelen hebben we gebeld om een afspraak te maken. Je kunt hier lezen hoe het ons vergaat in de aanloop naar de operatie toe en daarna.

Wie ben ik?

2005-06-19T08:20:00.000+02:00

Grappig genoeg moet ik dan altijd aan het spelletje denken met Ron Brandsteder, André van Duin en Caroline Tensen. Maar in dit geval bedoel ik meer, wie ben ik?

Mijn nickname is Troel, een naam die ik al tijden gebruik, ondanks dat mijn ouders mij Frédérique (ja, met streepjes!) hebben genoemd. Ik ben sinds kort 23 jaar en woon in het mooiste stukje van Nederland, namelijk in Twente.
Ik heb een gigantisch lief vriendje, Bert, bij wie ik gelukkig van tijd tot tijd kan uithuilen. Leuk detail is dat hij juist niet meer moet afvallen,terwijl ik juist wel moet afvallen.

Om dat laatste is deze log in het leven geroepen. Renée en ik gaan hier onze ervaringen bijhouden inzake onze afvalrace!