De eerste correctie is daar

Ja, dat krijg je natuurlijk als je zoveel afvalt... Hier en daar plooit je lichaam niet lekker mee. Na mijn galblaasoperatie, een jaar of 7 terug, kreeg ik een soort bult op mijn buik. Aangezien op dat moment mijn hele buik dik was, viel het ding niet echt op.

Maar nu ik 50 kilo kwijt ben ging dat ding me steeds meer storen, omdat het niet netjes mee afslankte met de de rest van mijn buik. Ik ben naar de huisarts gestapt en die heeft me doorverwezen naar dokter Tan, plastisch chirurg in het Kennemer Gasthuis in Haarlem. Hij concludeerde dat de bult uit vet bestond (geen breuk gelukkig) en dat hij die wel weg kon halen door middel van liposuctie. Helaas wordt dat niet vergoed maar ja, de ergernis overtrof de pijn in mijn portemonnee.

De boosdoener:



Afgelopen vrijdag toog ik dan ook 's morgens vroeg naar het ziekenhuis om mijn bult te laten wegzuigen. De operatie is goed verlopen, er is 1100cc vet weggehaald. 's Middags mocht ik weer naar huis en hoewel ik nog behoorlijk slaperig was en ook wat misselijk was het goed te doen. Ik mag nu zes weken lang een spannend en vooral strak stoeipak aan:



Niet bepaald flatteus maar het geeft wel veel steun. Mijn buik is prachtig rood en blauw en momenteel nog dikker dan voor de bult... Het uiteindelijke resultaat moet over 3-6 maanden blijken. Voorlopig heb ik nog veel pijn en ik mag dan ook 6 weken niet tillen of andere dingen doen die mijn buik belasten.

En ik moet de kat afleren om op mijn buik te springen... oef!

En dan kom je bij het volgende mijlpunt

de 100 kilo!

Of eigenlijk, onder de 100 kilo!

Af en toe is er een flinke update nodig

Als je bijvoorbeeld bent vergeten te melden dat je al 60 kilo kwijt bent. Of als je vergeet te melden dat je bijna op de 100 kilo zit.

Gelukkig ben ik dat laatste nog niet vergeten, ik zit bijna op de 100 kilo! Sterker nog, als we op hele getallen kijken en we kijken niet achter de komma, dan zit ik op de 100 kilo. Nu nog door tot onder de 100 en dan gaan we kijken naar een volgende mijlpaal.

Ondanks de blijdschap van zoveel kilo's kwijt zitten er natuurlijk ook wel een aantal nadelen aan zoveel gewicht verliezen (en dan laat ik het ellendige van nieuwe kleren kopen even achterwege ;) ). Mijn ijzergehalte is veel te laag en ook mijn vitamines en mineralen gaan hard naar beneden.

Afgelopen vrijdag ben ik daarom op consult geweest bij een orthomoleculair arts met wie ik samen ga kijken naar een aantal oplossingen voor mijn problemen. Zaterdag kreeg ik al een verslagje van ons gesprek met daarin een aantal voedingstips waar ik me de eerstkomende tijd mee bezig ga houden. Voor een uitgebreid verslagje kun je het beste kijken op mijn eigen site.

En toen was daar eindelijk

de 50 kilo!

50 Kilo gehakt, frisdrank, patat, koekjes, biefstuk, sateetjes, aardappelsalade.

Geen van allen te tillen als ik het nu zou moeten tillen.
Maar dat hoeft niet meer, want het is eraf!

En dan gaat het ineens wat minder...

Want je hebt ineens helse steken in je zij. Eerst ga je ervan uit dat het niks is, maar na verloop van tijd komen de steken vaker en zijn ze pijnlijker.
En dan zit je in de auto op weg naar IJsselstein en wil je wat te drinken pakken. Niks aan de hand zou je zeggen, tot het moment dat je daadwerkelijk wat doorslikt en je het gevoel hebt dat het ergens in je lichaam verdwijnt, maar niet op de plek waar je het verwacht.
In plaats van linksaf te slaan naar IJsselstein dus maar rechtsaf geslagen richting Nieuwegein, om me daar te melden bij de Eerste Hulp.
Om dan in geuren en kleuren te vertellen dat je in Belgie geopereerd bent en dat je dat moet melden (gelukkig schijnt dat alleen maar de eerste drie maanden moeilijk te zijn) en wat er precies met je gebeurd is. (Hoe heet die operatie en wat doen ze precies?) Om vervolgens te horen te krijgen dat je maar beter naar Belgie kan gaan, want daar hebben ze tenslotte alle gegevens. Gelukkig had ik Lemmens onlangs aan de telefoon gehad die zei dat ik ook rustig naar Nieuwegein kon gaan, wat ik dus ook maar gezegd heb.
Uiteindelijk zou de mevrouw aan de balie overleggen met de artsen en werd ik toch geholpen.
Mijn verhaal van de steken (het is alsof je de hele coopertest hebt gelopen en dan steken in je zij krijgt alleen dan wat hoger (niet dat ik ooit een volledige coopertest heb gelopen, maar toch :P) verteld en toen het slikken wat zo'n pijn deed waarbij ik het gevoel had dat ik een Interpolis reclame aan het naspelen was (Vrouw gooit pan met water leeg in gootsteen, water komt via een buis aan de andere kant van de kamer weer terug). Aanvankelijk moest de arts er wel om lachen, maar al snel werd hij wat serieus nadat hij naar mijn longen geluisterd had en dergelijke.
Het kon zijn dat ik een tussenwervelspiertje verrekt had, maar hij was eigenlijk bang voor longembolie. Dus, bloedprikken, hartfilmpje en longfoto's en dan met de longarts kijken naar wat er aan de hand was.
Na de foto's en het bloedprikken (weer 5 buisjes bloed minder, 3 gaatjes rijker) kwam de longarts. Op de foto's was niets te zien. Ze wilde toch nog de bloeduitslagen afwachten, maar toen die eenmaal binnen waren was het niet meer nodig om een hartfilmpje te maken.
Het enige wat niet helemaal lekker zat was dat mijn witte bloedcellen wat hoog waren. Nou was dat na de operatie ook zo, dus daar zag ik niets bijzonders in.

Tot gisteren en vandaag, toen ik me echt zwaar beroerd meerdere malen boven de toiletpot heb laten hangen. Ik heb gewoon een flinke griep te pakken lijkt het wel.

En de weegschaal

weegt lekker door. De kilo's kruipen gestaag naar beneden, maar waar ze nou precies heen gaan weet niemand.

Het is wel erg duidelijk waar ze vandaan komen, want broeken zakken van mijn kont af, armbandjes worden te groot en mijn schoenen zitten ook al niet meer zo denderend.
Op zich best leuk, nieuwe kleren en nieuwe schoenen, maar erg vervelend is het als je dan bij je ouders thuis bent en denkt: laat ik eens lekker in bad gaan zitten.
Nou, dan is het best vervelend als je kussentjeskont ineens verdwenen is, want het zit dus gewoon voor geen meter! Op een of andere manier voel ik door de verminderde hoeveelheid vet op mijn kont de luchtblaasdingen van het bubbelbad een stuk beter en glijd ik ook van tijd tot tijd onderuit in bad. Daar moeten we dus nog wat op verzinnen, want in bad gaan moet natuurlijk wel leuk blijven.

De rugklachten waar ik de afgelopen tijd mee liep zijn gelukkig voorbij. Dat betekent dat ik morgen tijdens aquaspinning gewoon alles weer mee kan doen en niet sommige jumps hoef over te slaan omdat ik niet overeind kan komen. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan en of ik weer als een oud vrouwtje het zwembad uitstrompel :D

Plateau :{

En terwijl Troel zo lekker ging met afvallen stond ik al ruim twee weken helemaal stil. Hoewel ik wist dat zoiets kan gebeuren (en ook dat het nog wel vaker zal voorkomen) is dat toch behoorlijk frustrerend. Gelukkig ben ik in de laatste drie dagen weer op gang gekomen en is er in die tijd alweer 1,2 kilo weggesmolten :)

Ik ben nu totaal 34,6 kilo kwijt.